დავბადებულვარ ქალაქ ორჯონიკიძეში. მზიანი ივლისის დღე იდგა, 1958 წელი. ყმაწვილქალობა აქვე გამილევია. ერთ დღეს, ჩვენს მეზობლად კბილცეცხლაანთას, ქალაქიდან სტუმრები ჩამოვიდნენ. მაშინ გამოუცდელი ყმაწვილქალი ვიყავი და გული სიამით შხიოდა. მეც დამიძახეს. სალათისთვის მწვანილი სჭირდებოდათ და იქვე ბაღჩაში გამგზავნეს მოსაკრეფად. თენგიზიც იქვე იჯდა და თუთუნს აფუილებდა, თან მალულად ათვალიერებდა ჩემს ჩადგმულ თეძოებს. გადავიხარე თუ არა, მწველი მზერა ვიგრძენი. აღშფოთებული წამოვხტი, ეს რომ ვინმეს გაეგო, ვინღა მომიყვანდა ცოლად! ჰოდა, მაშინ პირველად გადავწყვიტე, რადაც არ უნდა დამჯდომოდა, თენგიზს ცოლად შევტენოდი. იმავე ღამეს განვახორციელე ჩემი ჩუმი ჩანაფიქრი. დილით თენგიზის მკლავზე წამოკოკროჭინებულს გამომეღვიძა. ასე ჩავაბარე სრულიად უცხო მამაკაცს ჩემი ნანინანატრი ქალიშვილობა.
მოკრძალებული ქორწილი გადავიხადეთ და საცხოვრებლად ქ. ქუთაისში გადავედით. 9 თვის თავზე ქალ-ვაჟი შეგვეძინა. ლამზირა და ონოფრე მალე წამოიჩიტნენ. ვერც კი წარმოვიდგენდი თუ ჩემი ონოფრე ასე გამწირავდა და მამამისთან ყველაფერს წამოროშავდა რაც იყო და არ იყო სათქმელი.
ასე დამენგრა პირველი ოჯახი.
ჩავკიდე ხელი ჩემს ლამზირას და თბილისში წამოვედი. გზად დაბა ლილოში გავჩერდით. ჩემი გოგონასთვის ტრიკოტაჟის იუბკა უნდა მეყიდა. ჩემთვის კალგოტკას ვეძებდი. მოვიზომე ერთი, მოვიზომე მეორე _ არც ერთი არ გამომადგა. ბოლოს მივადექი ერთ კაცს, რომელიც 20-დენიანი კალგოტკის ამოქაჩვაში უსასყიდლოდ დავიხმარე.
ასე შევქმენი მეორე ოჯახი.
ნაწილობრივ ჩემს ქმარს უნდა ვუმადლოდე იმას, რომ მთელ ლილოში სადაც კი ბამბაზიის საქონელი იყიდება, ჩემი წილი და წვლილია.
წავის ბეწვი, თურქული ტავარი სეზონურად, ქობულეთის პლაჟების სიმინდი, მე – გადაცემა ”პროფილში”, მე – საპროტესტო აქციებზე, მე – სუროგატი დედების ასოციაციის თავმჯდომარე, მე – მოხალისე პატრული, მე – ბუნების ქომაგი და მე – უბრალოდ დიასახლისი და კარგი დედა… ჩემი სხვა წარმატებები იხილეთ შემდეგ პოსტებში.
qetinodeida
