Qetinodeida's Blog

November 5, 2009

ჩემი ავბედითი სიზმარი

Filed under: Uncategorized — qetinodeida @ 12:37 pm

წუხელის იმისთანა სიზმარი მესიზმრა, წყალს კი მოვუყევი უკვე და აქაც უნდა დავწერო, დარდები ამოვაყოლო. ვითომ, გავიხედოთ და, ვართ მე, მიშა, გიგა, ვანიჩკა და ეკა რედისონში. ამ ბესელიას ასეთ საზოგადოებაში რაღა უნდოდა არ ვიცი, მაგრამ ესე ვნახე. ხოდა იმისთანა სუფრაა გაშლილი, სართულებად ალაგია კერძები. ჰოდა, გავიხედე და, ეს ბოკერია აუზში ჭყუმპალაობს, (მე-18 მე-19 სართულებზე როა), ეს ვანიჩკა ეკას ეკურკურება და დავრჩით მე და მიშა მოყუჩებულში. გამიყარა თვალი თვალში, ამარიდა მერე. მოერიდა ეტყობა. გავიხედე და, არ გადმომიცაცუნა ფეხი სუფრის ქვეშიდან? ამაპარა წვივიდან ზემოთ! გავიხედე, გამოვიხედე, კი არავინ გვიყურებს, მაგრამ გულმა რეჩხი მიყო, არც შალვა რამიშვილს ეგონა რომ უყურებდნენ, მაგრამ ვერ ხეხა 4 წელი? ხოდა, ვიყურები აქეთ-იქით, მიშაც არ აჩერებს ამ დასაწვავ ფეხს, თან თვალს მიპაჭუნებს და თითზე გასაღებს მიტრიალებს, აქაოდა გვერდზე ნომერში გავიდეთო. არადა, ვერც მივხვდი თითქოს, მიშას რა უნდოდა, ისეთი წიწკვი გოგოები ეძლევიან მაგას, დედისტოლა ქალისკენ თუ გამოიხედავდა რას ვიფიქრებდი! ჰოდა, რომ გავიფიქრე, რაც იქნება იქნება, ავყვები, ვნახოთ ერთი რა უნდა, იქნება და რა აქვს ოთახში-თქო, ამოვიდა გიგა წყლიდან და დაგვირღვია მყუდროება! გაბრაზდა მიშა, მაგრამ რა გაბრაზდა! ყრის ცოფებს და დორბლებს აქეთ-იქით, ეს პერსონალი დაიმალა, აღარ ჩანს, ზოგი ხალიჩის ქვეშ შეძვრა, ზოგი ლუსტრას ჩამოეკონწიალა, შიშის ზარი დაეცათ. მიშამ კიდევ, გაიძრო ეს ქამარი, ის იყო უნდა გაეტყლაშუნებინა გიგასთვის, ეს უბედურიც უკვე გამზადებული იდგა, გადაკუზული საცოდავად, გამომეღვიძა!

ჰოდა, ეხლა ვწევარ ამ ჩემს არაბულ ტახტზე და ვფიქრობ, რას უნდა ნიშნავდეს ნეტავ: დიდი კაცის ნახვა სიზმარში საერთოდ რომ კარგია, ვიცოდი, მაგრამ დანარჩენი აღარ მახსოვდა დეტალებში და გადმოვიღე ბებიაჩემის ნაქონი ნაცრისფერყდიანი დავთარი, იქ ქონდა გაწერილი ცხონებულს ყველაფერი, რა უნდა დაგსიზმრებოდა, იქ არ ყოფილიყო. მოვყევი ა-დან და ჩავედი ჰ-მდე.
უნამუსო დედაკაცთან ლაპარაკი დიდი ბედნიერებააო და ეკა ბესელიაზე უნამუსო ვინ უნდა მენახა! ბოლოკის ჭამა ცუდია, მტრობის ნიშანიაო და რა ვქნა, მომკალით და არ მახსოვს ვჭამე თუ არა იმ სიზმარში ბოლოკი! ტიტველი კაცის ნახვა ან ჩემი თავის ნახვა ორივე ცუდის ნიშანია და კიდევ კარგი, გიგა დროზე ამოვიდა წყლიდან, თორემ რა მომივიდოდა არ ვიცი. ალერსი საკეთილოა და გულის ნდომა აგისრულდესო და ვინ გაცალა ალერსამდე! ამოხტა წყლიდან და გვიშალა მე და მიშას ნერვები! გველის შუაზე გაწყვეტა კარგია და ბედნიერებააო და ღირსი იყო გიგა გამეწყვიტა შუაზე, ბედი მაგისი, რომ გამომეღვიძა!
ჰოდა მიშაზე მაინც ვერ გავარკვიე ჯეროვნად როგორ ამიხდება, რა იქნება რა ბედს ვეწევი და მაინც თავის დაზღვევის მიზნით, სანთელი დავანთე, სამჯერ გადავაფურთხე, ზურგს უკან მარილი გადავყარე, მერე წყალი მივასხი, გზაჯვარედინზე ძველი ნივთი გავიტანე და დავწვი ღამის 12 საათზე, კი ძალიან დამენანა, მაგრამ რაღა ვქნა, მამლის ყივილამდეც ვიფხიზლე, წითელი პენუარიც მოვისხი, ნაკურთხი წყალი ვიპკურე, თვალზე წითელი ძაფიც დავიგდე, ნემსსაც ვუკბინე, მარცხენა ხელისგულზე სამჯერ ვიკოცე და თავზე გადავისვი. ეხლა ვზივარ და ვფიქრობ, რამე ხომ არ გამომრჩა. გამისკდა გული ნერვიულობისგან, წავედი ეხლა, კაპლებსაც გადავყლაპავ და თავზე შალს წავიკრავ. ეს სიზმარი რომ ცუდად ამიხდეს და იმ ტრაკშარა უშანგის ცოლმა ბეკოს სარეცხი მანქანა ჩემზე ადრე იყიდოს, გული გამისივდება შურისგან, ისიც მეყოფა, ამდენი ხანია სუპერმარკეტში ავტომატის ფხვნილს რომ ვყიდულობ, აქაოდა მაგან არ გაიგოს, მანქანა რომ ჯერ არ მაქვს. რა ვიცი, დღეს კედლებსაც ყურები და თვალები აქვთ.

November 3, 2009

ქეთინოს მეგობრობის დღიური

Filed under: Uncategorized — qetinodeida @ 1:46 pm

ერთი კარგი ბიჭია, ზურა. დამთაგა, (ეს რაღა მეტიჩრობა მოიგონეს არ ვიცი) ზედმეტი ლაპარაკი არ მინდა ეხლა, პირველად ვიხმარე კორეგა და მეშინია პროტეზი არ ჩამომძვრეს. დავწერ პირდაპირ:

მიყვარს – ფულიანი და ჯანმრთელი მამაკაცები

ვოცნებობ – ფულიან და ჯანმრთელ მამაკაცებზე

ვფიქრობ – ამ კვირაში შევხვდე თუ არა ტაპორას და შემდეგში რაზე ვიფიქრებ რა ვიცი ჯერ.

კმაყოფილი ვარ – ჩემი ლილოს ბიზნესით, ლამზირას რომ ჩემი მარიფათი გამოყვა და ჩემი მკერდის ზომით.

მძულს – უშანგის ტრაკშარა ცოლი და ერთი-ორი მაგისნაირი კიდე.

ვნანობ – საზღვარგარეთ მაგისტრატურაში რომ არ ჩავაბარე. ტუტუცი ვარ, რა!

მენატრება – ის დრო, მწვანილის მოსაკრეფად რომ გამგზავნეს…

მსურს – გადადგეს მიშა სააკაშვილი და პრეზიდენტად ვინმე უცოლო და პერსპექტიული აირჩიონ, მე რომ პირველი ლედი გავხდე მერე.

მაღიზიანებს – ჩემი ქმარი მაღიზიანებდა, მაგრამ სადღაა უბედური…

ვგრძნობ – მეორედ მოსვლა მოახლოებულია.

მეშინია – შავი კატების, ჯადოსი, ხუბუასი მეშინია, რაღაცა შიგნიტიკური შიში მაქვს მაგ კაცის და არ ვიცი რატომ :S

ვიცი – დედამიწის გულში რა არის, მაგრამ თქვენ გული ნუ დაგწყდებათ, ისეთი არაფერი.

არ ვიცი – ქეთინოს უცოდინარი ქვეყნად არაფერია

შემიძლია – მუშტის პირში ჩადება, ნემსის ყუნწში გაძრომა და საკუთარ იდაყვზე კბენა.

არ შემიძლია – ასეთ პირობებში ცხოვრება!!!!

ვმეგობრობ – მხოლოდ იმათთან ვისგანაც რამე გამორჩენა მაქვს.

ვაპატიებ – ღალატს.

ვტირი – პანაშვიდებზე.

ვიცინი – როცა საკუთარ კურიოზებს ვიხსენებ.

ვეძებ – ოშმ, უ/გ, მჩგ(მავნე ჩვევების გარეშე), მაღალ, სიმპათიკურ, სპორტული აღნაგობის, დაკუნთულ, პრეზიდენტობის სურვილის მქონე, დაღვინებულ, ბინით, მანქანით, სამსახურით და აგარაკით უზრუნვეყოფილ, უცოლო და პატიოსან მამაკაცს, წმინდა და ხანგრძლივი ურთიერთობებისთვის. უსაქმურები, დაბლები და მელოტები ნუ გამომეხმაურებით.

ღირსი ვარ – ვიყო პირველი ლედი, არ ვარ ღირსი????

ვკარგავ – თავს…

მშურს – ინგა გრიგოლიასი, ჯერ რომ პლასტიკური ოპერაციებით გადაიტკუცა კანი და მერე ლონდონში რომ წაბრძანდა სასწავლებლად.

ვემალები – ლუკა რომ მწერს კომენტარებში იმას, რა უნდა ვერ გავიგე, რას გადამეკიდა, ვინაა მაგისი TOTIA.

ვემტერები – ავტობუსის კონტროლიორებს, იმდღესაც მდიეს, მდიეს და მაინც შევასწარი სკვაზნოი დერეფნიან კორპუსში, იიიიიშშ!

მაინტერესებს – საიდან აქვს უშანგის ამდენი ფული და რა მისცა სეფაშვილმა თმის გადანერგვაში.

არ მაინტერესებს – ჯაბა ქარსელაძის და ლალი მოროშკინას აკრძალული სიყვარულის ამბები. (მოკლედ, პროფილი მინდოდა მეგულისხმა და ვერ გავბედე…) ან რატომ არ უნდა მაინტერესებდეს ვითომ?!

მახსოვს – ლელა წურწუმიას ყმაწვილქალობა, ჩემ ხელშია გაზრდილი.. უიიი ეგ რა იყოოოო, ეხლა რომ გამოიბა ფრთები და ატყლაშუნეეებს…

მრცხვენია – აბანოში სიშიშვლის.

უარვყოფ –  ქორწინებამდე სექსს!

ვავადმყოფობ – რა ვიცი, მესამე პირში რომ ვლაპარაკობ ხშირად, მაგას თუ ავადმყოფობას დავარქმევთ…

ვმალავ – ფლეიბოისთვის რომ ფოტოები გადამიღეს, იმას.

ვინახავ – ბებიაჩემის ნაჩუქარ კომოდში.

მწამს – ჯადოების, თვალის, აურის და ათასი ეგეთი ეშმაკის მანქანების და  ხიმანდრობების.

მიკვირს – როგორ არ უსკდება დედამისს გული თეა თუთბერიძის შემხედვარე. :|

მიხარია – შუქი რომ გვაქვს და გზები რომ დაგვიგეს.

ვჭორაობ – მე რასაც ვიძახი, სულ მართალი გამოდგება ხოლმე, მენდეთ-თქო ტყუილად ხომ არ ვამბობ ამხელა ქალი :|

ვდარდობ – ღამღამობით და გულის კუნჭულში.

ვამაყობ – ჩემი ლამზირათი და ჩემი ახალი სმართფონით.

ვაკეთებ – არაჩვეულებრივ ხარჩოს, თითებს ჩაიკვნეტ.

ვეფერები – რაც თქვენი საქმე არაა იმაში ცხვირის ჩაყოფა ნუ გიყვართ!

მსიამოვნებს – თავისუფალ დროს ჯადოების კეთება.

მესიზმრება – ეროტიკული სიზმრები.

ვეწევი – ვაფუილებდი შიგადაშიგ, კი.

მწყინს – როცა მამაკაცები ვერ მამჩნევენ.

ვხარჯავ – ყველაფერს ფულის გარდა.

ვღალატობ – ნუ ეხლა, ღალატი რა, თუ მაგასაც ღალატს დავარქმევთ…

ვკამათობ – მოწინააღმდეგის სრულ განადგურებამდე და მორალურად გატეხვამდე.

ვუხეშობ – მიყვარს უხეში მამაკაცები…

ვუსმენ –ჩემი კარის მეზობლების წივილ-კივილს ყოველღამე და “Prodigy”-ს

ვყოყმანო –  შევხვდე თუ არა ტაპორას.

ვკითხულობ – სარკეში რომ გულახდილი საუბრების გვერდია იმას, მაგრამ ძირითადად კლასიკას ვამჯობინებ.

ვამზადებ – ბავშვებს უნარ-ჩვევებში.

ვუყურებ – ”სიმართლის დროს” და ერთი მეც ხომ არ მეცადა ბედი, ვფიქრობ 100 000 ხუმრობა საქმეა?

ვკლავ –გამოძახებით. :|

ვაფუჭებ – ავტობუსებში ”კასებს”. აბა რა ამბავია 40 თეთრი, სადა მაქვს მაგდენი გადასაყრელი ხურდა?

ვცხოვრობ – ხელმომჭირნედ, ამას თუ ცხოვრება ჰქვია…

ვცემ – ვაიმე, უშანგის ბავშვს სადაც დავიჭერ, იქ დავაგლიჯავ ყურებს!..

ვმღერი – აბაზანაში.

ვასრულებ – 5-იანზე!

დავდივარ – შარდენზე, თქვენ მე ვიღაც ვიგინდარა არ გეგონოთ!

ვერიდები – კაცების სახლში ამოყვანას, ათასი ჭორიკანა მეზობელი მყავს.

ვთამაშობ – პოკერებში (მიმართლებს სხვათა შორის, დავუმუღამე მარწყვებს)

ვიტყუები – ასაკს და ფასს, ისიც ხანდახან.

ვგიჟდები – ბიჭს რო ნაუშნიკები უკეთია და ყელზე შავ-თეთრი შარფი აქვს სამკუთხედად მოხვეული

ვაგროვებ – ცხენისწაბლებს, ჯიბეში უნდა გედოს თურმე და გულისთვის ყოფილა არაჩვეულებრივი!

ვიხდი – გააჩნია ვისთან.

ვეჭვიანობ – ეგღა მაკლია!

ვკაიფობ – პლანს დავუმუღამე ამ სიბერეში.

ვიზიდავ – საპირისპირო სქესს.

ვილამაზებ – გაგილამაზებთ მე თქვენ თავ-პირს, თუ მოვედი!

November 2, 2009

ქეთინო გადის პრავაზე

უჰ, დამადგა საშველი, ვიყავი ენდოკრინოლოგთან, ძლივს გამოვისწორე მეტყველება. ამოვიჩარე ერთი ჩერი ბანბანერკა იღლიაში და ვესტუმრე. კიდევ კარგი, ნახევარი ისევ მე შევჭამე, თორემ გავსკდებოდი გულზე.

იმდღეს, ჩემმა მეზობელმა უშანგიმ ახალი ”სუბარუ” მოაგელვა ეზოში. რა იშოვეს ამდენი ამ ოჯახმა არ ვიცი, მაგრამ დგას გასისინებული მანქანა და თვალში ეკლად მეჩხირება. განა მე სუბარუ მიჭირს, მაგრამ პრავა რათ არა მაქვს? უშანგის და იმის ტრაკშარა ცოლს თუ აქვთ, მე რატომ არ უნდა მქონდეს?ვითომ ვისზე რა ნაკლები ვარ?

putinis prava

(სადაც პუტინს აქვს პრავა, მე რატომ არ უნდა მქონდეს ვითომ)

ჰოდა, გადავწყვიტე, პრავის ასაღებად წავსულიყავი. ბედად, ახალი ჩამოტანილი მქონდა ქემერიდან ტავარი, სულ ფუთებად იყო შეკრული. ამოვქექე, გადავქექე, ამოვაძრე ზედა-ქვედა დვოიკა _ შარვალი და კოფთა. ფეხზეც მოკასინები შევირჩიე. ტანსაცმელს იარლიყები ჩავუბრუნე, რათ დავკარგო, დავბრუნდები, გავიხდი, გავაუთოებ, კაი ფასში გაიყიდება.

dvoika

წავედი დინამო სტადიონზე, ერთი საათი ველოდე ჩემს ნაცნობ მძღოლს, უფასოდ რომ გავყოლოდი რუსთავამდე და როგორც იქნა ჩავაღწიე.

ჩავაღწიე და ვაი ამ ჩაღწევას! რიგი, რიგი, რიგი, ცოცხალი! გავცქვერ-გამოვცქვერი, ვიჩხუბე, ცოცხალი რიგი რათ უნდა იყოს, ჩამოვწერ მე-მეთქი და პირველი წამოვკოკროჭინდი სიაში.

აქაც გამიმართლა და გამომცდელად ჩემი ყოფილი საყვარელი ტაპორა შემხვდა. გაიხარა იმანაც, მაგრამ ისე დაიბნა ქერტლივით, თავი ვეღარ აწია. ამდენი პატივი მქონდა მაგისთვის ნაცემი თავის დროზე და ფულს როგორ გამომართმევდა? წვიმდა და თეთრი ხაზები წაშლილი იყო. ისე აღარ ეტყობოდა და 4-ჯერ ამ ოხერი წვიმის გამო ჩავიჭერი. თქვენ არ იფიქროთ, ტაპორას ნახვა მინდოდა და ისევ წაკეკლუცება. არა, კი გამოაპარა რუჩნოიდან ჩემკენ ხელი, მაგრამ ისეთი ვტკუცე, მეორე დღეს დაბინტული მოვიდა. რა მოიგონეს ეს აღმართში დაძვრა და ეს მიხვევ-მოხვევები, რამდენჯერაც გავუხვიე, იმდენჯერ ხან მე ჩავუჯექი კალთაში, ხან ის. მეხუთეჯერაც კი ჩავიჭრებოდი დიდი სიამოვნებით, მაგრამ ამბობენ, უნარ-ჩვევებს ამატებენ გამოცდაზეო. ეჰ, რა დრო იყო, უნარ-ჩვევებში იქეთ ვამზადებდი ბავშვებს. სად იყო მაშინ ეროვნული გამოცდები და ვინ იცოდა ანალოგიები, მე რომ ბავშვებს სქილებს ვუმუშავებდი. აღარ მაქვს მაგის ნერვები, ისე კაი ფულები კი დავკუჭე, კაი ნაკვეთი მოვიდა იმ ფასში, გარდაბანში შევიძინე იაფში.

სიტყვა რომ არ გამიგრძელდეს, ჩავაბარე მეხუთე გასვლაზე გამოცდა, ავიღე პრავა. ისე კარგად გამოვიყურები პრავის სურათზე, ავ თვალს არ ვენახვები. იხელთა ამ ტაპორამაც დრო და კოფეზე მეპატიჟება ქალაქში. დავთანხმდე არ დავთანხმდე არ ვიცი. რომ წავიდე, ფუთიდან ახალი ნარიადი მაქვს ამოსაძრობი, მერე ამ ტაპორას გულისთვის არ ჩამიწვეს ახალთახალი საქონელი, არ წავიდე და გასკდა გული მარტოობით. იმ სიჩქარეში ვერც გამოვკითხე რა ქნა, რა ბედს ეწია, რა მოხელე-ნაჩალნიკია, იქნება არაა დასაკარგი კაცი.

მოკლედ ვწევარ ამ არაბულ ტახტზე მაშინ რომ ზალაში გამოვდგი და დავტოვე და ვარ ერთ დილემაში. ისე ეს დილემაც რა კარგი სიტყვაა, სულ მინდოდა გამომეყენებინა და ჩავაკვეხე აქ. რა ვქნა, გამიზიარეთ თქვენი აზრები.

მანამდე სამლიტრიანში კომბოსტოს ჩავამწნილებ, ზამთარი მოდის, არაყს უხდება, უყვარს ტაპორას არაყზე წნილის მიტანიება.

chacha da arayi

Theme: Rubric. Blog at WordPress.com.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.