ერთხელ, გავიხედოთ და, უშანგის ტრაკშარა ცოლი მეძახის, ამო კოფე მოვადუღე და დავლიოთო. გულმა რეჩხი კი მიყო, ეგ ტყუილად არ დამიძახებდა, მაგრამ ამოვიჩარე იღლიაში ორჯერ დასკოჩილი ჩერი ბონბონერი და ავედი. ათუხთუხებს კოფეს და ეშმაკური თვალებით მიყურებს. ვეუბნები, რა მოხდა, რა დაგმართნიაო. ჰოდა, მეუბნება, მეო და ჩემი უშანგიო ხვალ–ზეგ შარმელშეიხში მივდივართ თაფლობის თვე უნდა მოვიწყოთო. თაფლი და ჭირი თქვენ მეთქი, გავივლე გულში, მაგრამ იხტიბარი არ გავიტეხე და გაფაციცებით ჩავინიშნე როგორ და რანაირად მიფრინავდნენ და რამდენი დაუჯდათ ეს პაესტკა.
ჩამოვვარდი მერე სახლში, გამოვაძრე ბებიაჩემის ნაქონი ჩოთქი, გავწიე და გამოვწიე, დავთვალე, მერე მუთაქას მოვურღვიე პირი, ჩემი გადანაკუჭი ლარიანები ამოვაცოცე და კმაყოფილმა და ბედნიერმა ჩემი პირველი ქმრის ფოტოს შევხედე, რას მოესწრო საცოდავი, ამისი ცოლი!
იმ ღამესვე გადმოვიღე ჩემი დიდი ჩუმუდანი ჩავალაგე ჩემი ახალუხლები, თურქეთიდან ჩამოტანილი ახალი დვოიკაც ჩავტენე, გაუხსნელი კბილის ჯაგრისიც ჩავდე. მეორე დღეს სააგენტოში მივედი, ყველაზე იაფში სადაც გამოვიდოდი, კონვერტში ჩადებული თანხა თავზე სამჯერ შემოვიტარე და პუწიოვკაში გადავიხადე. მართალია ჩემი კოლიცო ლომბარდში გავისტუმრე, მაგრამ არა ბიჭო უშანგის ტრაკშარა ცოლს ვალაპარაკებდი, ქეთინო ზაფხულობით ბაღდადში ისვენებსო!
თვითმფრინავში ჩემი ადგილი არ მომეწონა, მძღოლის გვერდით მინდოდა ჯდომა ფანჯარასთან, ის იყო ერთი ფეხი ერთ ილუმინატორს მივადგი, მეორე _ მეორეს, მაგრამ მომვარდა ერთი სტიუარდესა და ჩამომსვა. არა მეთქი ქეთინო, არ გაგივა აქ შენებური თქო, შევუძახე თავს და დავმშვიდდი. სამაგიეროდ იმ გოგოს ქუდი წავართვი, მე უფრო მიხდება მეთქი დავამშვიდე. ლანჩის დრო მალე მოვიდა. მომიტანეს რაღაცა მაიმუნობა კრევეტები, ამოავლე ამ სოუსში და ჭამე შენი ხმა არ გავიგოო. ეს კი არ მომეწონა და ცხელი კერძი მოვითხოვე. ქეთინოს წინ რა დაუდგებოდა და მომართვეს.
სასტუმროს ნომერში ჩვეულებრივი საწოლი დამახვედრეს, არც ეგ მესიამოვნა. ერთი კი გულმა რეჩხი მიყო, მაგრამ მერე არაბული ტახტი მოვითხოვე, მე მაგაზე ნაკლებზე არ დავწვები მეთქი, გამოვუცხადე. გადახედეს ერთმანეთს შავშავმა არაბებმა, გადაუბურტყუნეს რაღაც ერთმანეთს და გაცქვრნენ. ორ წუთში შემოაჩოჩეს არაბული ტახტი. მერე დიდ ხანს იდგნენ და თითებით რაღაცას მანიშნებდნენ, მე ჟუაჩკა და ქაღალდის სალფეტკი მივეცი (თვითმფრინავში ლანჩის მერე სველი სალფეტკი მოგვცეს, ძაან კი დამენანა, ეგრე რომ მივეცი, მაგრამ აბა აღარ მეშვებოდნენ) და დამანებეს თავი.
ჰოდა, გავიხედოთ და უშანგის ტრაკშარა ცოლმა ჭყიტა თვალები, გვერდით რომ წამოვუკოსდი შარმელშეიხის პლაჟზე კოპლებიან ზედა–ქვედა კუპალნიკში გამოპოწოლიკებული! ჩავარჭე ჩემი გამჭვირვალე ქოლგა პლაჟზე და გადავშალე ჟურნალი “თბილისელები”. თავშენახული ქალი ვარ და ორი ნომერი ვიყიდე ერთი ძველი ერთი ახალი და ერთიც ჟურნალი “კარუსელი”, კროსვორდებს შევავსებ მეთქი ვიფიქრე.
ისე მაინც რა ოხერი ვარ, ამ გამჭვირვალე ქოლგიდან უკეთესად ვხედავ უშანგის და მაგის ცოლს რას აკეთებენ, რას ჭამენ, რას სვამენ. ვაიმე, რას ხედავ ამას ქეთინო, უშანგი ვიღაც რუსის ნაშებს თავისი ტელეფონიც ფოტოებს უღებს, უშანგის ცოლი სკდება გულზე და თბილისიდან წამოღებულ ფენოვან ხაჭაპურს ხაჭაპურზე ჭამს.
საღამოს შემეცნებით ტურზე წავედი. ეს სფინქსი სულაც არ ყოფილა იმხელა, რამხელაც წარმომედგინა. ორ წუთში მოვექეცი თავზე. ამოვაძრე ჩემი დანა და დავიწყე “აქ იყო ქეთინო 2010 წლის” დაწერა. გამიგია, მსოფლიოს 7 საოცრებიდან ერთ–ერთთან თუ მოხვდიო, სურვილები უნდა მიაწერო ზედო, ხოდა გავაგრძელე ფხაჭნა.
აი ჩემი სურვილების სია სფინქსის ყურის ქვეშ ამის მერე ასე გამოიყურება:
1. ჩემი ლამზირას გაბედნიერება.
2. კუპალნიკების ახალი პარტიის ბოლომდე ამოყიდვა.
3. ჩემთვის კარგი კაცის გამოჩანგვლა ოშმ მჩგ უგ.
4. იანუკოვიჩის გაპრეზიდენტება. (იშ, ეგეც მაგათ!)
5. “ამირანის” ორი ბილეთი სამგანზომილებიან ფილმზე. (სულერთია ფილმი).
6. სამგანზომილებიანი ფილმის სათვალე. (იქნება იმით უკეთესად ჩანს წინა კორპუსში მესამე სართულზე ახალი ფარდები რო დაკიდეს, იმ ბინაში ვინები გადმოვიდნენ).
7. თვითმფრინავში ობრატნიზე მაინც მძღოლის გვერდით დაჯდომა.
8. სტეფანე და სამი გოგოს ახალი კლიპის მტვ–ზე მოხვედრა.
ის იყო მეცხრეზე გადავედი და ნაბუქოს პროექტის ჩაშლას ვწერდი, რომ სფინქსთან უამრავი ხალხი შეგროვდა, მოვიდა ამწეკრანი, მომკიდა წელში რაღაცა და ჩამომსვა ძირს. ვასავსავე ხელ–ფეხი, ვიხვეწე, ვიმუდარე, ჩემი დანა ზევით დამრჩა მეთქი, მაგრამ ვინ გისმინა! ერთი სიტყვა ქართული ვერ გავაგონე ამ ეგვიპტელებს და არაბულით არავინ შემეშველა.
საბოლოო ჯამში მაინც კაი პაესტკა გამომივიდა. მართალია ზაგარნი კრემებს ხან ვის ვასმევინებდი, ხან ვის, მაგრამ, მაინც კარგად დავიფუფქე, ისეთი წითელი ვარ, ავ თვალს არ ვენახვები. თვითმფრინავშიც მძღოლის გვერდით გამოვიჭიმე, ხან წინა პარპრიზზე ვაკაკუნე, ხან რაღაც კნოპკებს ვუჩხიკინე, მერე მძღოლმა ლანჩი შეჭამა და ძირს ნამცეცები დაყარა, ვეცი, გამოვუხვეტე. მერე სტიუარდესას მაგივრად, მე ვილაქლაქე ყურმილში. რაღაცები მოვიტყუე, ილუმინატორები შეხსენით, თორემ კონდიციონერი აღარ მუშაობს და ამოვიხუთებით ყველა უჰაერობით–მეთქი.
ეგვიპტიდან სამახსოვრო საჩუქრები ჩამოვიტანე _ ბარაქის მომტანი ბეჰემოტი გამოვჭიმე პიანინოს თავზე. მეტი არ მინდა ის საქონელი ჩამიწვეს! ეხლა იმას ვფიქრობ, ჩემი კოლიცო გამოვიტანო ლომბარდიდან თუ დავტოვო. რაში მჭირდება პრინციპში. მკითხაობისთვისაც აღარ ვარგა, გაფუჭდა და ჭიქაზე აღარ აკაკუნებს წესიერად.
თუ ტურისტულ სააგენტოებთან რამე პრობლემა შეგექმნათ მე დამირეკეთ, მანდ ყველა ჩემი ბრატია, ბლატები მაქვს ყველგან,
მენდეთ რა,
თქვენი ქეთინო დეიდა.
წუხელის იმისთანა სიზმარი მესიზმრა, წყალს კი მოვუყევი უკვე და აქაც უნდა დავწერო, დარდები ამოვაყოლო. ვითომ, გავიხედოთ და, ვართ მე, მიშა, გიგა, ვანიჩკა და ეკა რედისონში. ამ ბესელიას ასეთ საზოგადოებაში რაღა უნდოდა არ ვიცი, მაგრამ ესე ვნახე. ხოდა იმისთანა სუფრაა გაშლილი, სართულებად ალაგია კერძები. ჰოდა, გავიხედე და, ეს ბოკერია აუზში ჭყუმპალაობს, (მე-18 მე-19 სართულებზე როა), ეს ვანიჩკა ეკას ეკურკურება და დავრჩით მე და მიშა მოყუჩებულში. გამიყარა თვალი თვალში, ამარიდა მერე. მოერიდა ეტყობა. გავიხედე და, არ გადმომიცაცუნა ფეხი სუფრის ქვეშიდან? ამაპარა წვივიდან ზემოთ! გავიხედე, გამოვიხედე, კი არავინ გვიყურებს, მაგრამ გულმა რეჩხი მიყო, არც შალვა რამიშვილს ეგონა რომ უყურებდნენ, მაგრამ ვერ ხეხა 4 წელი? ხოდა, ვიყურები აქეთ-იქით, მიშაც არ აჩერებს ამ დასაწვავ ფეხს, თან თვალს მიპაჭუნებს და თითზე გასაღებს მიტრიალებს, აქაოდა გვერდზე ნომერში გავიდეთო. არადა, ვერც მივხვდი თითქოს, მიშას რა უნდოდა, ისეთი წიწკვი გოგოები ეძლევიან მაგას, დედისტოლა ქალისკენ თუ გამოიხედავდა რას ვიფიქრებდი! ჰოდა, რომ გავიფიქრე, რაც იქნება იქნება, ავყვები, ვნახოთ ერთი რა უნდა, იქნება და რა აქვს ოთახში-თქო, ამოვიდა გიგა წყლიდან და დაგვირღვია მყუდროება! გაბრაზდა მიშა, მაგრამ რა გაბრაზდა! ყრის ცოფებს და დორბლებს აქეთ-იქით, ეს პერსონალი დაიმალა, აღარ ჩანს, ზოგი ხალიჩის ქვეშ შეძვრა, ზოგი ლუსტრას ჩამოეკონწიალა, შიშის ზარი დაეცათ. მიშამ კიდევ, გაიძრო ეს ქამარი, ის იყო უნდა გაეტყლაშუნებინა გიგასთვის, ეს უბედურიც უკვე გამზადებული იდგა, გადაკუზული საცოდავად, გამომეღვიძა!
კარი ღია დატოვა, ტახტზე წამოკოკროჭინდა და თეთრი ზეწარი მიიფარა.
კარი გამოიჯახუნა და თითო კიბის გამოტოვებით მე-14 სართულზე სამძიმარზე ავარდა.
qetinodeida
